وبلاگ تخصصی كلاس ششم
آموزش چیز عجیبی است: می‌تواند انسان درون ما را زنده کند و می‌تواند انسان درون ما را زنده به گور کند . . . «پائولو فریره»
                                                        
درباره وبلاگ

فرزانه خرمی راد

رشته تحصیلی: دبیری ریاضی
مدیر وبلاگ : فرزانه خرمی راد
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
http://tahriryad.ir/wp-content/uploads/2017/08/authentic-living.jpg

"من با رفتن به جایی که باید بروم یاد می‌گیرم."

«تئودور روتکه»
 
آنتون چخوف
به بازیگران توصیه می‌کرد: "اگر می‌خواهید روی بازیگری‌تان کار کنید، روی خودتان کار کنید."  همین توصیه در مورد کار کردن روی نوشتنتان صادق است.
چرا ما باید بنویسیم؟
ما باید بنویسیم زیرا نوشتن در ذات انسان است. نوشتن، دنیای ما را مطالبه می‌کند. آن را به‌طور مستقیم و مشخص مال خودمان می‌کند. ما باید بنویسیم زیرا انسان‌ها موجودات روحی و معنوی هستند و نوشتن شکل قدرتمندی از دعا و مراقبه است که ما را هم به بینش‌های خودمان و هم به سطح بالاتر و عمیق‌تری از هدایت درونی وصل می‌کند.
حقهٔ اول این‌ است که از همان جایی که هستید شروع کنید. منتظر خلق و خوی مناسب بودن، تجمل است.
کمتر معلمی هست که وقت و توجه کافی بگذارد و نوشته‌هایی را که در چارچوب قواعد آکادمیک نمی‌گنجد تحسین کند. گویی ما به لحاظ آموزش رسمی، رژیم غذایی سفت‌ و سختی داریم که می‌گوید: "اینجا استفاده از این همه فلفل ممنوع." برای من، نوشتن مثل یک پیژامه خوب است؛ یعنی راحت است. در فرهنگ‌ما، نوشتن بیشتر شبیه اونیفورم نظامی نشان داده می‌شود، ما می‌خواهیم جملات‌مان در صفوف منظم و مرتب رژه بروند، درست مثل دانش آموزان مؤدب مدارس شبانه‌روزی.
 نوشتن تماماً همین است: لذت همراه با احساس گناه! نوشتن یعنی کشش‌ها، یعنی کلماتی که نمی‌توانید در برابر استفاده از آنها برای وصف چیزهایی که جالب‌تر از آن‌اند که بتوان از کنارشان رد شد، مقاومت کنید.
 عملِ نوشتن، با هدف حقِ مطلب را به‌جا آوردن، لذت محض است؛ روند نابی است همان‌قدر هیجان‌انگیز که کشیدن کمان به عقب و زدن به هدف. زدن به هدفی خلاق؛ جمله‌ای که دقیقاً آن چیز درخشانی را بیان می‌کند که روی افق می‌بینید، همان جملاتی که ارزش تعقیب دارند؛ اما خود تعقیب و چیزهایی که از گوشهٔ چشمتان می‌بینید، این نیز باارزش است. من وقتی خوب می‌نویسم واقعاً خوشم می‌آید، اما وقتی می‌نویسم هم از نوشتن خوشم می‌آید؛ تمام.
کبیر می‌گوید: "هر جا هستی نقطهٔ ورود همانجاست" و این همیشه در رابطه با نوشتن صادق است. هر جا هستید همیشه نقطهٔ درست است. هرگز نیازی به درست کردن چیزی ، بستن بند کفش‌های روح و استارت زدن از جایی بالاتر نیست. از همین جایی که هستید استارت بزنید.
 درست همان‌طور که بارانِ خوب هوا را پاک می‌کند، یک روز نوشتنِ خوب هم روان را پاک می‌کند.
این ابزار شما را مستقیم در آب قرار می‌دهد: سه صفحه کاغذ معمولی  بردارید، از صفحهٔ یک شروع کنید و سه صفحهٔ کامل درباره احساسی که همین حالا دارید بنویسید از جایی که هستید شروع کنید؛ فیزیکی، عاطفی و روانی. هر چیزی را که به ذهنتان می‌رسد بنویسید.
 این تمرین به شکل آزاد است. شما نمی‌توانید آن را غلط انجام بدهید. حقیر، عیب جو، نالان یا ترسیده باشید، هیجان‌زده، ماجراجو، نگران،‌ یا شاد باشید، هرچه و هرطور که در این لحظه هستید باشید جاری شوید. جریان افکار و احساسات خودتان را احساس کنید. دستتان را در حال حرکت روی صفحه کاغذ نگه دارید و صرفاً به نوشتن ادامه دهید، وقتی نوشتن سه صفحه را تمام کردید توقف کنید.
نوشتن را خیلی مهم کردن یعنی نوشتن را مشکل کردن! نوشتن را آسان کردن یعنی نوشتن را ممکن کردن.
این که ما برای خلق‌کردن باید زمان بیشتر داشته باشیم افسانه‌ای است که ما را از استفاده از زمانی که داریم دور نگه می‌دارد. اگر ما تا ابد تمنای "بیشتر" داشته باشیم، تا ابد آنچه را که به ما پیشکش می‌شود رد می‌کنیم.
دروغ "اگر وقت داشتم" راه خوبی برای نادیده گرفتن این واقعیت است که نوشتن به‌صورت جمله به جمله انجام می‌شود. هر بار یک جمله. جملات می‌توانند در یک لحظه نوشته بشوند. از دزدیده شدن لحظات کافی و جملات کافی، رمان متولد می‌شود؛ بدون تجمل زمان.
اگر ما یاد بگیریم به‌خاطر عشقِ محض به نوشتن بنویسیم همیشه وقت کافی هست؛ وقتی ما عاشق نوشتن باشیم برایش وقت پیدا می‌کنیم.

 کتاب حقِ نوشتن/ نوشتهٔ جولیا کامرون
 ترجمهٔ سیمین موحد 




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :




دوشنبه 18 دی 1396 08:05 ب.ظ
دقیقا همین طور است من هم با نظر شما موافقم روانشناسان معتقدندهدف های خود را روی کاغذ بنویسیدتا عملی شود پس نوشتن تاثیر مهمی دارد
فرزانه خرمی راد
خوشحالم هم عقیده ایم مهلا خانم جان
شاد باشی
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.